ciekawostki

Na granicy języka polskiego i czeskiego aż roi się od pułapek. Specjaliści mówią na nie: fałszywi przyjaciele tłumacza. Oto kilka historyjek :

– Na początku lat 90. organizowałem po raz pierwszy zimowisko dla grupy harcerzy w czeskim Jeseniku – opowiada Wojtek, dziś przedsiębiorca. – Żeby było taniej, dogadaliśmy się z właścicielem schroniska, że zamawiamy noclegi bez pościeli, bo przecież każdy harcerz ma własny śpiwór. Trochę się zdziwił, ale powiedział, że nie ma problemu.


Gdy przyjechaliśmy, przeżyliśmy szok. We wszystkich pokojach nie było łóżek. Czesi je wynieśli, bo po czesku postel to łóżko. Nasza pościel to u nich povlečeni. Kiedy nieporozumienie wyszło na jaw, Czesi z powrotem wnieśli łóżka do pokoi. Trochę się narobili, bo polskich harcerzy przyjechało 150.


Tłumacze i nauczyciele języka czeskiego potrafią długo wymieniać zabawne historyjki o nieporozumieniach językowych. Polski i czeski są językami zbliżonymi do siebie, ale słów-pułapek nie brakuje. Nasza mowa obficie zapożyczała czeskie słowa w okresie średniowiecza, gdy zwłaszcza w okresie reform Jana Husa czeski język literacki kwitł.


Dwieście lat później czeska szlachta przegrała wojnę z Habsburgami i na kilkaset lat uległa zniemczeniu. Czeski przetrwał na wsiach, wśród ludu, daleko od słowa pisanego. Na początku XIX wieku czescy lingwiści, głównie zaś Josef Jungmann, zabrali się do tworzenia literackiej češtiny i to oni sięgali po zapożyczenia z języka polskiego i staropolskiego.


Później oba języki rozwijały się niezależnie i spontanicznie. Niektóre wspólne słowa zmieniły znaczenie. Świetnym przykładem jest słowo: čerstvý. W języku czeskim zachowało najstarsze znaczenie – świeży. Po polsku, zwłaszcza w przypadku pieczywa, oznacza coś dokładnie odwrotnego.


- Kilka razy obserwowałem sceny w czeskim sklepie, jak ktoś z Polski pytał o świeży chleb – opowiada Paweł Szymkowicz, przewodnik po Pradze i historyk specjalizujący się w stosunkach polsko-czeskich. – Ekspedientka podawała "čerstvy", a wtedy polski klient odpowiadał: Nie, to dziękuję.


W Czechach niczego nie szukaj

- Kiedy na początku lat 90. na nowo otwarto granicę, słyszałem o kilku przypadkach, że pan z Polski dostał po buzi od czeskiej ekspedientki czy kelnerki, gdy ją poprosił, żeby coś dla niego "poszukała" – wspomina Paweł Szymkowicz.


Czeski czasownik "šukat" brzmi tak samo, ale to wulgarne określenie stosunku seksualnego, używane jako przekleństwo. Nasze "szukanie", to po czesku "hledáníe". Tej różnicy nie można lekceważyć, bo starsi Czesi są na wulgaryzm bardzo wyczuleni.


Podobne znaczenie ma wyraz "mrdat". Na szczęście słowa "merdać" rzadziej używamy na wyjazdach i prawdopodobieństwo wpadki jest mniejsze.


- Znam historię Czecha, który przyjechał do pracy w polskiej firmie w Poznaniu – opowiada Anna Szafirska, nauczycielska czeskiego z Głuchołaz. – Pierwszego dnia siedział w sekretariacie i czekał na dyrektora. Nagle weszła sekretarka i mówi, że szuka szefa. Zbulwersowany Czech zaraz zadzwonił do swojej żony, że w tak katolickim kraju sekretarka nie tylko robi "to" z szefem, ale jeszcze głośno o tym opowiada!


"Odbyt" to po polsku dział zbytu. "Porucha w odbyte" to tylko awaria w dziale zbytu. Jeśli w autobusie usłyszymy: Kto ne ma listka w zadu? - nie mamy powodu do obaw. Kontroler pyta jedynie o bilety pasażerów siedzących z tyłu.


- Uczyłam kiedyś polskiego pewnego Czecha, który miał zostać kierownikiem nowego oddziału dużej czeskiej firmy w Gdańsku - opowiada Ilona Szewczenko, wykładowca bohemistyki w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Nysie. – Pan był bardzo sympatyczny, ale generalnie uważał, że lekcji polskiego nie potrzebuje, bo świetnie rozumie nasz język. Przed otwarciem nowej firmy przygotował sobie po polsku wystąpienie na konferencję prasową z prezydentem Gdańska.
Chciał powiedzieć parę słów o sobie i napisał na kartce: "W wolnych chwilach uwielbiam kochać się z dziećmi". U nich słowo "kochat se” oznacza po prostu rozkoszowanie się czymś, delektować się. Dobrze, że zdążyłam mu wytłumaczyć różnicę, zanim wystąpił publicznie z takim tekstem, bo byłby skandal.

Problemy są też ze słowem "cudny". Jak polski chłopiec powie dziewczynie, że jest cudna, to ona może się obrazić, bo po czesku to oznacza osobę bardzo cnotliwą.-

Na krajoznawczym wypadzie w okolicach Pardubic przeczytałem w przewodniku, że w pobliskim miasteczku Rybitvi znajduje się pomnik i dom rodzinnych wynalazców "ruchadla", dwóch braci ciotecznych Frantiska i Vaclava Veverkovych – śmieje się Jarosław Radimersky, tłumacz czeskiego spod Opola. – Nawet mnie to słowo zaskoczyło, ale skojarzenia miałem jednoznaczne.


Specjalnie zmieniłem trasę wycieczki i pojechałem do tej spokojnej miejscowości. Szybko znalazłem kamienny cokół z "ruchadlem" i napisem: "Tu pierwszą bruzdę wyorali swoim pługiem siostrzeńcy Veverkovie w 1827 roku". Ruchadlo to po prostu pług, który wynaleziono w Czechach. Chyba jeszcze lepiej brzmi tylko awaria pługa: "porucha na ruchadle".


Momentalnie nieprzytomny

W 2003 roku w Krakowie wydano "Czesko-polski słownik zdradliwych wyrazów i pułapek frazeologicznych”. Pułapką jest choćby czeskie "křeslo" - polski fotel. "Zachod" oznacza po naszemu toaletę.


"Chyba" to błąd. "Divan" – kanapa. "Jagoda" – to truskawka. "Konečne" - wreszcie. "Vrah", to morderca. "Zakonnik" - kodeks prawny. "Sklep" to piwnica, a "piwnica" oznacza piwiarnię, nawet położoną na wyższym piętrze. "Odchody” autobusu oznaczają odjazdy. "Momentalnie niepřitomny" oznacza chwilowo nieobecnego, a "napad" to pomysł. Nasza opolska puma po czesku też brzmi śmiesznie: "kočkovita šelma".


- Przed laty pracowałem w czeskiej miejscowości Pokrzywnica w zakładzie, gdzie montowano samochody Tatra – wspomina Paweł Szymkowicz. – Pewnego dnia majster kazał mi przynieść kibel. "Kibel" to po czesku wiadro.


Mylą się nawet nazwy miesięcy, co akurat może mieć poważne następstwa.


- Delegacja studentów z Wrocławia pojechała kiedyś do Brna na zaproszenie którejś z tamtejszych uczelni – wspomina Ilona Szewczenko. – Tymczasem na dworcu nikt na nich nie czekał, w hotelu nie było żadnych rezerwacji. W zaproszeniu napisano "kveten", co po polsku oznacza maj. Nasi studenci pojechali w kwietniu, czyli miesiąc za wcześnie. Zdarzenie urosło do rangi anegdoty, ale to prawda. Od tego czasu bardzo starannie konsultujemy zaproszenia.

- Pewna polska firma dostała fakturę za "kveten" od czeskiego kontrahenta – opowiada Radosław Radimersky. – Polacy zdziwili się bardzo, bo przecież płacili już rachunek za kwiecień, i odłożyli fakturę na bok. Tymczasem Czesi o mało nie skierowali sprawy do sądu o zapłatę, bo przecież wysłali fakturę majową. Pewnego mojego klienta, bardzo dystyngowanego pana, gdy chciał coś kupić u czeskiego producenta, skierowano "do odbytu". Czy ja miałem do pupy iść? – pytał mnie potem.

Wśród tłumaczy krąży też prawdziwa historia polskiego księdza, który trafił na parafię do Czech i zajął się nauką religii wśród dzieci. Ponieważ sam dopiero uczył się czeskiego, na pierwszej lekcji przeprosił uczniów za ewentualne pomyłki i porosił: Jak się pomylę, "moużete mne popravit". Tymczasem "poprava" to po czesku wyrok śmierci. Dzieci zrozumiały, że za błędy językowe mają wykonać wyrok na nauczycielu.


Sami z siebie się śmiejcie

Mieszkańcy miejscowości przygranicznych przyzwyczaili się do podwójnego znaczenia niektórych wyrazów. Teraz zabawne sytuacje zdarzają się na konferencjach i kongresach międzynarodowych. Polscy policjanci śmiali się, gdy na jedno z międzynarodowych spotkań przyjechali do nas "kryminalisty" z całych Czech. Tymczasem na południe od nas ten wyraz oznacza nie przestępcę, ale tego, który go łapie, czyli policjanta kryminalnego.

- Mnie zdarzyły się dwie wpadki na kongresie pielęgniarek – opowiada z uśmiechem Jarosław Radimersky. – Cały dzień siedziałem w kabinie, byłem już zmęczony tłumaczeniem. Na ostatnim odczycie pewna pielęgniarka opowiadała o zabiegach pooperacyjnych i pacjentach, którzy dostają kroplówkę. Po czesku to "kapečko", a ja przez pomyłkę powiedziałem "kapavka", co oznacza rzeżączkę.

Wyszło na to, że po operacji chorzy dostają chorobę weneryczną. Chwilę potem tłumaczyłem o cukrzycy. To po czesku "cukrovka", a ja powiedziałem "cukrenka", czyli cukiernica. Panie przyszły do mnie po zakończeniu, śmiały się i powiedziały, że chyba zaczną używać takich określeń.


- Na spotkaniu dwóch szkół opowiadaliśmy sobie o pomocy socjalnej dla uczniów z ubogich rodzin – opowiada Anna Szafirska. – Dyrektorka zaprzyjaźnionej czeskiej szkoły zaczęła tłumaczyć, że u nich kupuje się książki dla "chudych", czyli biednych. A mnie koleżanka szeptem pyta, dlaczego osoby tęgie są dyskryminowane?

– W internecie krążą całe listy śmiesznych czeskich wyrazów. Nie wszystko jest w nich jednak prawdziwe – ostrzega Anna Szafirska. Np. wiewiórka to nie żaden "drzewni kocur", jak to wymyślił jakiś polski dowcipniś, ale "vererka".


- Dla Czechów polski język też jest zabawny – mówi Jarosław Radimirsky. – Najbardziej ich śmieszy nasze "panowanie", czyli używanie formy pan czy pani w bezpośredniej rozmowie. Oni zamiast "niech pan..." mówią po prostu "zróbcie". Jest nawet taki żart czeski, jak u nas brzmi rozkaz: W dwuszeregu zbiórka! Jak? Niech pan stanie za tym panem, tak aby ten pan stał..
.


PRZEPISY DROGOWE


Czechy najłatwiej jest zwiedzać samochodem. Jakość dróg jest nieco lepsza od Polskich, a mankamentem są wąskie pobocza i słabe oznakowanie. W dni pracujące ruch na drogach nie jest bardzo duży, zagęszcza się dopiero w weekend.

Przepisy ruchu drogowego
są zbliżone do polskich: dozwolona ilość promili to 0,00; obowiązek używania pasów bezpieczeństwa; maksymalna prędkość na obszarze zabudowanym nie może przekroczyć 50 km/h; maksymalna prędkość na drogach krajowych wynosi 90 km/h; natomiast maksymalna prędkość na autostradach to 130 km/ha (dla motocykli to 90 km/h); jazda z włączonymi światłami mijania obowiązuje przez cały rok; w trakcie jazdy  zabronione jest trzymanie telefonu komórkowego w ręku oraz przytrzymywanie go ramieniem; obowiązek przewożenia dzieci (poniżej 150 cm wzrostu i 36 kg wagi) w specjalnychfotelikachsamochodowych; zakaz używania urządzeń antyradarowych.

W Czechach przestrzeganie dozwolonej prędkości jest przedmiotem szczególnej troski policji. Uprawnienia do mierzenia prędkości i zatrzymywania pojazdów nadano również straży (policji) miejskiej. Za przekroczenie prędkości wysokość mandatu może wynieść od 1000 do 10 000 koron czeskich plus 5 punktów karnych.


Przykładowa wysokość mandatów pobieranych na miejscu za inne wykroczenia drogowe: za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu lub narkotyków traktowane jest jako przestępstwo i  karane grzywną w wysokości 25-50 tys. koron plus 7 punktów karnych, a dodatkowo zatrzymanie prawa jazdy na rok lub dwa lata; za używanie antyradarów grozi kara do 100 tys. koron; za nieużywanie pasów bezpieczeństwa lub kasku ochronnego (motocykliści), przewożenie dzieci bez odpowiedniego zabezpieczenia kara wynosi 2 000 koron plus 2 punkty karne; za prowadzenie rozmowy z telefony komórkowego bez urządzenia głośnomówiącego - 1 000 koron  plus 3 punkty karne.


Na terenie Republiki Czeskiej uznawane są dokumenty prawa jazdy krajów Unii Europejskiej oraz prawa jazdy międzynarodowe. Kraj ten dysponuje niemal 900 km autostrad, by z nich korzystać należy wykupić winietę, która potwierdza uiszczenie opłaty za przejazd autostradami. Można to zrobić na granicy lub na większych stacjach benzynowych. Winietę naklejamy na przedniej szybie samochodu (od strony pasażera).


Opłaty za winiety są zależne od wagi pojazdu i czasu na jaki ją wykupujemy, ich wysokość kształtuje się następująco: samochód osobowy do 3,5 ton: 1 tydzień - 200 koron, 1 miesiąc 300 koron, 1 rok - 900 koron; samochód o masie od 3,5 do 12 t: 1 tydzień – 650 koron, 1 miesiąc - 1750 koron, 1 rok - 7000 koron. Brak ważnej winiety karany jest mandatem.


Warto zaznaczyć, że po 1 lipca 2007 r. samochody o masie powyżej 12 t są zobowiązane do posiadania urządzeń elektronicznych zwanych premidami, które rejestrują ilość kilometrów  przejechanych autostradami czeskimi. Opłata za przejazd takimi samochodami wynosi 2,30 - 4,20 koron za kilometr. Na początku 2008 r. wprowadzono też opłaty za przejazd drogami pierwszej klasy.

Samochód poruszający się po Czechach musi być wyposażony w trójkąt ostrzegawczy, komplet zapasowych żarówek, apteczkę, kamizelkę odblaskową oraz pasy bezpieczeństwa na wszystkich siedzeniach o ile pojazd jest w nie wyposażony. Z kolei motocykliści i ich pasażerowie są zobowiązani do używania kasków, a winietę nakleja się na niewymiennej części motoru.


Ważne telefony w Czechach: pomoc drogowa automobiklubu czeskiego UAMK - +420 1230 lub +420 2 611 04 123 czynne 24 h; policja - 158; pogotowie ratunkowe -155; straż pożarna - 150.


PAMIĄTKI Z CZECH


W Czechach tak jak i w innych krajach na świecie popularnością cieszą się pamiątki, które kojarzą się nam z miejscem urlopowego pobytu. W każdym większym mieście czeskim znajdują się sklepy z pamiątkami, w których można kupić wszelkiego rodzaju bibeloty. Na uwagę zasługują kryształy produkowane w Czechach, które można kupić za niewielkie pieniądze. Poza nimi również kamienie szlachetne, takie jak: rubiny, granaty czy bursztyny.


Będąc w Czechach warto zakupić uwielbianą przez Polaków czekoladę studencką, okrągłe andruty (Karlovarske oplatky) oraz wafelki Zlate oplatky. Z innych produktów żywnościowych nie wolno zapomnieć o serze pleśniowym hermelinie występującym w trzech odmianach: naturalnym, z zielonym pieprzem i papryką. Ciekawostką są knedliki czeskie w proszku przyrządzone ze smażonego sera albo gotowych utopenców.


Degustatorzy mocniejszych trunków powinni zaopatrzyć się w bardzo popularne w Czechach alkohole – likier ziołowy Beherovka, śliwowica czy słynny Absynt, którego produkcja jest zakazana w większości krajów świata. Najszlachetniejszym Absyntem, otrzymywanym w naturalnych procesach są: Absinth Bairnsfather i Absinth Realisty (do butelki ma dodane trzy gałązki różnego rodzaju ziół).


Z win wytwarzanych w Czechach, a szczególnie na Morawach poleca się: białe (Ryzlink vlassky, Neuburske, Muskat moravsky, Palava i inne) i czerwone (Frankovka, Andre, Modry Portugal, Rulandske modre i inne). Trzeba dodać, że Czesi są producentami jednego z najlepszych na świecie rodzajów piwa typu pilzner, dlatego pamiątka w postaci piwa będzie satysfakcjonującym wyborem. Dużą popularnością wśród turystów cieszą się też różnego rodzaju dodatki browarnicze, a szczególnie unikalne kufle do piwa.


Doskonałymi pamiątkami z Czech są wyroby ceramiczne zdobione motywami ludowymi: drewniane zabawki, sztućce i naczynia.  Duży asortyment rękodzieła tego typu można znaleźć w czasie festiwali i festynów. Przedmiotami godnymi uwagi turystów będą też zdobione szkła (obecnie wytwarzane na terenie Szumawy oraz przedgórzu Gór Orlickich i Śląska), tkane koronki, wyroby hafciarskie, zdobione jajka (pisanki należą do czeskiej tradycji ludowej, a cechuje je bogactwo kolorów i ornamentów geometrycznych) czy figurki wykonane z łupin otaczających kukurydzianą kolbę.

W sklepach z antykami można znaleźć różnego rodzaju przedmioty zabytkowe, które niestety nie mogą być legalnie wywiezione z kraju. Ich pochodzenie i rocznik drobiazgowo sprawdzają celnicy. Dobrą pamiątką z Czech będzie również album fotograficzny o tym kraju, płyty z muzyką czeską (np. muzyka jednego z najwybitniejszych kompozytorów opery Bedrich’a Smetany, czy muzyka rozrywkowa w wykonaniu Heleny Vondrackovej i Karel’a Gott’a) lub klasyka literacka w oryginalnym języku (np.: „Przygody dobrego wojaka Szwejka” Jaroslava Haška, czy „Pociągi pod specjalnym nadzorem” Bohumila Hrabala). 


CZECHY ŚWIĘTA


W Republice Czeskiej większość świąt państwowych jest związana z najważniejszymi wydarzeniami w państwie, jakie miały miejsce na przestrzeni wieków. 1-go stycznia obchodzi się Powstanie Państwa Czeskiego upamiętniające rozpad Czechosłowacji i utworzenie niezależnej Republiki Czeskiej w 1993 r. Tego dnia ulice są prawie puste, bowiem Czesi odsypiają sylwestrowe szaleństwa. Coraz częściej Nowy Rok wita się podczas zbiorowych imprez np. na Rynku Staromiejskim i placu Wacława w Pradze.


Święto winobrania

Czesi bardzo hucznie obchodzą święto winobrania, które przypada na wrzesień. Podczas uroczystości każdy z gości ma okazję skosztować wyśmienitego wina oraz wziąć udział w wielu imprezach towarzyszących. Na święto winobrania zapraszają miasta: Mikulov (10-12 września), Znojmo, Slovacko, Praga, Melnik (17-19.IX),Litoměřice (24-25.IX), a 25 i 26 września na zamek Karlsztejn, którego najważniejszym punktem programu będzie historyczny pochód z cesarzem Karolem IV na czele.


Święta państwowe

Na maj przypada Święto Pracy - ‘Svátek práce’ (1 maja) oraz Dzień Zwycięstwa (8 maja) upamiętniający koniec II wojny światowej. W lipcu Czesi świętują Dzień Apostołów Cyryla i Metodego, przypadający na piąty dzień miesiąca, a będący rocznicą przyjęcia przez państwo czeskie chrztu z rąk misjonarzy Cyryla i Metodego w 863 r. Dzień później ma miejsce Święto Mistrza Jana Husa, upamiętniające męczeńską śmierć czeskiego reformatora religijnego, który w 1415 r. został spalony na stosie. Na koniec września przypada święto patrona Czech św. Wacława (28 wrzesień), który został zamordowany przez swojego brata w 935 r.; a 28 października Czesi obchodzą Dzień Republiki upamiętniający powstanie niepodległego państwa czechosłowackiego w roku 1918. 17 listopada, podobnie jak na Słowacji, świętuje się Dzień Walki o Wolność i Demokrację, upamiętniający dwie studenckie demonstracje: pierwsza w 1939 r. przeciw nazistom i druga w 1989 r. przeciw władzy komunistycznej, która zapoczątkowała aksamitną rewolucję.


Święta katolickie

Czesi są społeczeństwem wychowanym w tradycji katolickiej, jednak ich stosunek do Kościoła rzymskokatolickiego na ogół pozostaje niechętny, wynika to z uwarunkowań historycznych. Warto dodać, że Czechy są obecnie jednym z najbardziej zateizowanych krajów na świecie. Mimo to najważniejsze święta katolickie, takie jak: Boże Narodzenie i Wielkanoc są obchodzone uroczyście i zgodnie z tradycją.


Święta Bożego Narodzenia

Przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia trwają już od początku grudnia, 5 grudnia po domach krąży Święty Mikołaj w towarzystwie aniołka i diabełka, przystraja się sklepy i ulice. W Wigilię Czesi odwiedzają groby najbliższych, ozdabiają je wieńcami, gwiazdami betlejemskimi, kwiatami oraz koszyczkami z bożonarodzeniowymi ciasteczkami. Tradycyjną potrawą wigilijną Czechów jest karp podawany z sałatką ziemniaczaną, a na deser zjada się kruche ciasteczka. Tego dnia słucha się kolęd, odziewa szopki bożonarodzeniowe oraz rozdaje prezenty. Okres Bożego Narodzenia kończy się w Święto Trzech Króli – 6 stycznia.


Wielkanoc

Na Wielkanoc zgodnie z tradycją, panowie okładają znajome panie brzozowymi witkami, które przynoszą szczęście; organizuje się wielkanocne jarmarki, gdzie można zakupić wszelkie świąteczne produkty; a w miejscowościach gdzie, tradycja świąt wielkanocnych nie zaginęła, ludzie chodzą do kościoła.


PIWA CZESKIE


W Czechach istnieje możliwość spróbowania kilku rodzajów naprawdę dobrego piwa. Zarówno jasnego jak i ciemnego. By jednak wyrobić własną opinię należałoby skosztować każdego z nich. Ceny piwa są naprawdę różne. Oczywistym jest, że ceny na rynku Starego Miasta stolicy będą znacznie różnić się od tych z lokali z bocznych uliczek – choćby to miały być boczne uliczki tej samej starówki. Najtańsze piwo znajdziemy oczywiście w piwiarniach, gdzie zazwyczaj goszczą stali goście zwani po czesku štamgasti.


Ciekawostki

Należy natomiast uważać na piwa bezalkoholowe. Ich cena może nawet trzykrotnie przekroczyć cenę normalnego piwa. Kolokwialnie pisząc, może to jest właśnie powodem, że Czesi tak dużo spożywają tego trunku w skali rocznej. W przeliczeniu na jedną osobę ( nie wyłączając z tego rachunku niemowląt i dzieci ) wychodzi około 170 litrów piwa.  Tym oto sposobem zajmują pierwsze miejsce na świecie. Należy również pamiętać, że piwo czy też sposób jego spożywania to dla Czechów bardzo ważny temat. Nie zamawiajmy więc piwa z sokiem, ponieważ i tak nie otrzymamy zamówionego towaru. Dla Czechów zaś będzie to czysta profanacja złotego trunku. W porównaniu do polskiego piwa czeskie posiada mniejszą zawartość alkoholu, nie ma to jednak żadnego wpływu na jego smak. Prawie każdy rodzaj piwa możemy nabyć w dwóch odmianach zawartości ekstraktu – słabszej i mocniejszej. Słabsza to ta z zawartością alkoholu pomiędzy 3,5 procenta a 4,2 objętości. Mocniejsza wersja piwa to ta powyżej 4,4 procenta objętości. W samej tylko Pradze działa bardzo wiele mini browarów, które można zwiedzać a także posmakować ich wytworów. Do wyboru będziemy mieli między innymi piwo drożdżowe, piwo owocowe czy też karmelowe. 


Browary

W Czechach znajduje się około 50 dużych browarów oraz prawie 40 mini browarów. Roczna produkcja piwa kształtuje się na poziomie 20 milionów hektolitrów. Dzięki takiej właśnie zasobności czeski rynek piwny charakteryzuje się olbrzymia różnorodnością gatunkową. Warzenie piwa w Czechach ma tradycje wielowiekowe. Niektórych piw przepis nie zmienił się od czasu powstania receptury. Jednym z najstarszych browarów w Czechach jest Regent, powstał w roku 1379. Podobnie jak i poprzedni tak i browar Staropramen postawił na tradycyjną technologię produkcji czyli na otwarte zbiorniki fermentacyjne oraz piwo, które dojrzewa w beczkach dębowych. Zdaniem miłośników piwa to jedyny sposób by uzyskać należyte i idealne właściwości. Nie jest możliwością podać liczbę wszystkich gatunków piwa produkowanych w Czechach. Każdy browar produkuje od kilku do kilkunastu gatunków. Trudno obiektywnie stwierdzić, które piwo jest najlepsze. Każde posiada swoich zwolenników, którzy danej marki bronić będą z należytą mu zaciekłością.



Dzielny Wojak Szwejk – fikcyjna filmowa postać i nieoficjalny symbol narodowy Czechów
   

Czy wiesz , że czeski hymn 'Kde domov můj?' ('Gdzie jest mój dom?'), pochodzi z … satyrycznej sztuki teatralnej z 1834 roku
   

Czy wiesz , że mówią, że Czeski naród jest muzykalny "Co Čech, to muzikant"
   

Na wielkanocnych stołach w Czechach nie może zabraknąć tzw. oseni, tj. zdobnych doniczek ze świeżo wzeszłym zbożem (z reguły pszenicą), w które wbija się przybrane kolorowymi wstążkami patyczki z przymocowanymi do nich pisankami, zajączkami, kurczaczkami. Tradycyjnie piecze się również słodkie bułki w formie wielkanocnego baranka.
   

Pomlazka - obyczaj (symbolicznego) bicia kobiet w Wielki Poniedziałek wierzbowymi witkami, ozdobionymi wstążkami i splecionymi w warkocz. Wierzy się, że uderzenie pomlazką dodaje kobiecie urody i witalności, stąd pominięcie którejś z dam traktowane jest wręcz jako obraza.
   

Barborki gałązki czereśni, ścinane i wkładane do wody na Świętej Barbary na 4 grudnia , które miały zakwitnąć na Boże Narodzenie
   

Dzień wszystkich Świętych obchodzi się nie w listopadzie jak w Polsce, groby odwiedza się w Wigilię Bożego Narodzenia
. Na grobach pali się tak zwane frantiszki - tlące stożki z mieszanki drzewa węglowego , trocin, drewna sandałowego i kadzidła   

Dwa Święta Zakochanych 14 lutego i 1 maja. Jego partonem jest największy
czeski poeta romantyczny Karel Hynek Mácha, który w słynnym poemacie Maj pisał „Był późny wieczór – pierwszy maja, wieczorny maj – był miłości czas“

MIASTA

Děčín

Děčín (niem. Tetschen) – miasto w północnych Czechach (kraj ustecki) nad Łabą, siedziba powiatu Děčín.
Děčín jest najniżej położonym miastem Republiki Czeskiej liczba mieszkańców: 52,1 tys. (2003)

Miasto powstało w 1942 z połączenia leżącego na prawym brzegu Łaby Děčínu (niem. Tetschen) i lewobrzeżnego miasta Podmokly (niem. Bodenbach). Występuje tu przemysł maszynowy, młynarski, chemiczny, poligraficzny, materiałów budowlanych, stocznia rzeczna, huta aluminium, zakłady włókiennicze, cukrownia. Miasto jest również portem rzecznym, węzłem kolejowym i drogowym.

Děčín to też ośrodek turystyczny związany z pobliskimi górami (Góry Połabskie, Tiské stěny). Znajduje się tutaj zamek (XII, XVI-XVIII w.), późnogotycki most (XV w.), barokowy kościół, secesyjna synagoga oraz zabudowa renesansowa, barokowa i klasycystyczna.

W pobliżu jest kolejowe i drogowe przejście graniczne do Niemiec (od połowy XIX wieku znajdowało się tutaj przejście kolejowe do Saksonii). W tym mieście urodziła się sławna modelka Karolína Kurková.

Zamek Tetschen (Děčín), wraz z rozległymi dobrami pomiędzy pasmami Sudetów i Rudaw, stanowił od r. 1628 aż do r. 1945 własność arystokratycznego austriackiego rodu Thunów, z którego wywodzi się znana pisarka emigracyjna Maria Czapska. Przywołuje ona obraz zamku i dóbr Tetschen (który nazywa także po polsku Dzieczynem) w swojej książce "Europa w rodzinie".

TO MOJE MIASTO RODZINNE!!!!!
BEROUN
Beroun to historyczne miasto w atrakcyjnej okolicy, 25 km na południowy zachód od Pragi, stolicy Czech. Miasto to należy do tzw. miast królewskich. Bogactwo zabytków dało mu tytuł zabytkowego miasta w 2009 roku. Obecnie żyje tam około 19 tys. mieszkańców. Miasto Beroun powstało w roku 1256, zostało założone na ważnym szlaku handlowym z Pragi do Niemiec. Do głównych atrakcji należą ratusz, pozostałości murów, kamienie i kościoły. Przybywający turyści mogą zwiedzać wieżę i dziadka city tour mieszczących się w centrum parku miejskiego. Miasto jest również znane z PKP i węzła kolejowego.

BRNO


Brno jest drugim pod względem wielkości i znaczenia miastem w Republice Czeskiej i jednocześnie historyczną stolicą Moraw, byłą siedzibą królewskiego rodu Przemyślidów. Otrzymało prawa miejskie od protoplasty rodu króla Wacława I w 1243 roku. Brno dynamicznie się rozwinęło w XIX wieku i nazwano je nawet czeskim Manchesterem. Stało się to po doprowadzeniu kolei do miasta w 1839 r. W czasie II wojny światowej Brno było bombardowane i zniszczona została duża część przedwojennych budynków. Te, które się zachowały, dają obraz, jak pięknie musiało być kiedyś w Brnie.

Historia

Początki Brna związane są z epoką brązu i żelaza. Cywilizacja we współczesnym rozumieniu pojawiła się tu jednak między V i VII wiekiem naszej ery. Początkowo był to warowny gród słowiański o charakterze administracyjnym. Z inicjatywy księcia Brzetysława gród przekształcił się w miasto zlokalizowane na wzgórzu Petrov. Wybudowano wówczas wiele budynków oraz kościół św. Mikołaja. Prawa miejskie Brno otrzymało w XIII wieku, a kilkadziesiąt lat później powstał zamek, który był początkiem twierdzy Špilberg. W 1641 roku miasto dostąpiło kolejnego zaszczytu stając się stolicą Moraw. Porządne umocnienia pozwalały mu bronić się przed najazdami, dzięki temu nie podupadło aż do 1805 roku, kiedy to zostało zajęte przez wojska Napoleona. Po bitwie pod Austerlitz część umocnień rozebrano, a twierdza stała się publicznym więzieniem. Wiek XVIII to rozwój tkactwa oraz wiele innowacji w mieście. O przemysłowym obliczu współczesnego Brna przesądził jednak przemysł zbrojeniowy i maszynowy, który rozwijał się wraz z fabryką broni Zbrojovka. Po wojnie miasto odbudowało swój przemysłowy potencjał.


Zabytki

Teraz też spacer po zwartej starówce będzie przyjemnością. Obejrzymy gotycką katedra Św. Piotra i Pawła na wzgórzu Petrov, kompleksy budynków klasztornych, barokową, naturalistyczną fontannę Parnas, dwór biskupi, renesansowe pałace panów z Lipé i panów z Kunštátu, kościół św. Jakuba, Hausperský palác - siedzibę teatru Husa na provázku. Jest to również centrum architektury współczesnej. Pod koniec XIX w. powstały w stylu modernizmu dwa wyjątkowe obiekty: Kleinův palác z elementami żelaznymi i ustępami ze spłuczką oraz Mahenovo divadlo - pierwszy w Czechach zeelektryfikowany teatr. Jednak najbardziej zapadają nam w pamięć budynki modernistyczne oraz w stylu funkcjonalizmu. Imponujący jest jednolity kompleks budynków brneńskich terenów wystawowych z lat 30. i 60., gdzie co roku odbywa się ponad 50 wystaw i targów.


Zamek Śpilberk

Berneński zamek jest najstarszym a zarazem najatrakcyjniejszym obiektem zabytkowym w mieście. Jego budowę rozpoczęto na okolicznym wzgórzu w XIII wieku z inicjatywy Przemyślidów. Zamek stał się siedziba miejscowych margrabiów w połowie następnego stulecia, przekształcając się w barokową twierdze, za czasów imperium austro-wegierskiego w ciężkie więzienie, a następnie w koszary wojskowe. Zamek dwukrotnie negatywnie zapisał się w świadomości Czechów: podczas I i II wojny światowej, kiedy osadzano tu więźniów, prześladowano i torturowano. Podczas niemieckiej okupacji wielu z nich trafiło później do obozów koncentracyjnych. Dopiero po ustabilizowaniu sytuacji w czechach w 1959 roku zamek został przeznaczony na siedzibę Brneńskiego Muzeum Miejskiego.


Kultura

Brno jako jedno z największych czeskich miasto jest zarazem ważnym centrum kulturalnym. Znajduje się tu wiele teatrów, filharmonia, kina i sześć wyższych uczelni. Także tutaj zbudowano pierwszy w Czechach zelektryfikowany teatr Maena. Miłośnicy sportów motorowych docenią autodrom – Masarykový okruh, gdzie odbywają się motocyklowe mistrzostwa świata i Grand Prix Republiki Czeskiej. Melomani mają w czym wybierać: spektakle operowe, baletowe oraz koncerty klasyczne odbywają się w Janekovo lub Mahenovo Divadlo. Miłośnicy jazzu z pewnością docenią koncerty odbywające się w Studiu Boleslava Polivky. Zaś wszystkim, nie tylko miłośnikom folku, polecamy Międzynarodowy Festiwal Muzyczny, odbywający się co roku w Lelekovicach 10 km od Brna. W Brnie, tak jak i w całych Czechach nie zabraknie też miejsc do spróbowania piwa.


Tereny rekreacyjne

Poza wymienionymi wcześniej zabytkami Brno przyciąga także innymi atrakcjami. Szczególnie atrakcyjne są tereny zielone ZOO, ogród botaniczny, arboretum, planetarium, rozległe sady. Największą osobliwością przyrodniczą okolic Brna, odwiedzaną częściej niż samo miasto, są zaś jaskinie i przepaście Morawskiego Krasu. Na całym terenie znajduje się więcej niż 1100 jaskiń, z których cztery udostępnione są dla zwiedzających. Najważniejsze z nich, to jaskinie Punkevní - z możliwością spływu łodziami podziemną rzeczką Punkvią i zwiedzania dna przepaści Macocha, jaskinia Kateřinská, która słynie z unikatowych stalagmitów w kształcie słupa, jaskinia Balcarka z bogatą i kolorową naciekową dekoracją oraz Sloupsko-šošůvskie jaskinie, tworzone przez potężne korytarze i podziemne przepaści.


Aktywna turystyka

Brno jest miastem, które zachęca wręcz do uprawiania aktywnej turystyki pieszej, rowerowej i wodnej. W samym mieście, jak i w okolicy znajduje się wiele szlaków turystycznych, dobrze przygotowanych i oznakowanych. Najpopularniejszy ze szlaków, wokół zapory to typowo przyrodnicza trasa w parku Podkomorske lesy, wzdłuż jeziora oraz w okolicy zamku Veveri. Inny atrakcyjny szlak z Babic nad Svitavou z kolei zahacza o urwisko, arboretum i ruiny kilku zamków. Kolejny szlak prowadzi przez pałac w Slavkovie, w którym warto obejrzeć wystawę pt. „ Napoleon i bitwa pod Austerlitz”, przez samotnię Lutrstek i wieś Letonice do Bucovic i pałacu w Bucovicach . Możliwości jest wiele połączonych ze zwiedzaniem, spacerami wśród przyrody czy kąpielami. Znajdzie się też wiele atrakcyjnych tras dla miłośników rowerów, w tym krótkie trasy po okolicy, jak i rajdy między miastami. Przez Brno na długości 29 kilometrów płynie rzeka Svratka. W północno-zachodniej części miasta tworzy Brneńskie jezioro zaporowe. Sama zapora ma aż 10 km długości, a w jej tle można podziwiać ruiny zamku Veveri. Jezioro jest przystosowane do kąpieli, są tu tez organizowane rejsy statkiem.


Brno współczesne

Brno nie jest jedynie symbolem czeskiej historii, ale także nowoczesnym miastem, które oferuje zarówno atrakcje kulturalne, jak i ciekawe współczesne budownictwo, czy imprezy handlowe. Zagraniczną wizytówka pozostaje Brno Exhibition Center czyli centrum wystawiennicze, gdzie odbywa się około 40 profesjonalnych targów. Każdego roku uczestniczy w nich około miliona turystów. Z kolei sztukę i muzykę reprezentuje Akademia im Leosa Janacka, w której odbywa się doroczny konkurs. Sport to przede wszystkim historia wyścigów samochodowych, w której Brno zapisało się jako gospodarz Moto GP. Co roku odbywają się tu tez pokazy fajerwerków. Czerwcowy pokaz przyciąga około 1 miliona widzów. Nie można także nie wspomnieć o brneńskim festiwalu wina oraz nowoczesnej funkcjonalnej architekturze miasta, której przedstawicielami są liczne obiekty użyteczności publicznej.

CZESKIE BUDZIEJOWICE


Dzielny Wojak Szwejk, razem z porucznikiem Lukaszem jedzie właśnie koleją do Czeskich Budziejowic. Niestety zdarza mu się bezzasadnie użyć hamulec bezpieczeństwa i zostaje wysadzony z pociągu na stacji w Taborze. Z pewnością, gdy dojeżdżał do tego miasta, bardzo ważnego ośrodka zwolenników Jana Husa, zachwycał się Basztą Kotnov i Bechyńską bramą, które widoczne są z okien pociągu. Być może dlatego za ten hamulec niechcący pociągnął. Dawne mury Taboru są imponujące. Na stacji Szwejk zostaje ukarany mandatem, ale płaci za niego życzliwy mężczyzna i jeszcze daje żołnierzowi pieniądze. Ten szybko je przepija i do Czeskich Budziejowic udaje się na piechotę. Nie ma co współczuć Szwejkowi, bo południowe Czechy są piękne. To kraina trochę zapomniana przez turystów, pełna niewielkich jezior, lasów. Ludzie zdają się tam żyć wolniej, a gospody niezrobione pod turystów zapraszają pod strzechy. Południowe Czechy słyną z tzw. barokowej architektury ludowej. Żeby poznać jej piękno najlepiej udać się do miejscowości Holašovice, 15 km na zachód od Czeskich Budziejowic, która w całości została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. A wśród tej czeskiej prowincji leżą Budziejowice, które mają największy powierzchniowo rynek w Europie, na środku którego pyszni się fontanna Samsona. Rynek otacza 48 podcieniowych kamienic, a zdobi dodatkowo biało-niebieski ratusz z trzema wieżyczkami. Siedząc w jednej z licznych kawiarenek w sercu miasta, nikt by się nie domyślił, że liczy prawie 100 tysięcy mieszkańców. Do zwiedzania jest katedra św. Mikołaja, w której podczas wojny trzydziestoletniej przechowywano królewskie archiwum i czeskie precjoza koronacyjne. Najwyższą budowlą budziejowickiej starówki jest Czarna Wieża z XVI w., wysoka na 71,9 m. Kiedyś punkt obserwacyjny, teraz punkt widokowy. Najbardziej okazale prezentuje się Biała Wieża z pofalowaną kopułą z 1772 r. Barokowe XVIII-wieczne wyposażenie ma gotycki kościół Ofiarowania Najświętszej Marii Panny. W dawnej stacji kolei konnej mieści się obecnie Muzeum Kolei Konnej. W 1828 roku na trasie Czeskie Budziejowice – Linz jeździł pierwszy konny pociąg. Podobnie jak w Pilźnie, w Budziejowicach browar jest przystosowany do zwiedzania. Tam warzy się oryginalny budweiser. Turyści chętnie korzystają z darmowej degustacji i restauracji Budvarka.

CZESKI KRUMLOV


Czeski Krumlow (Český Krumlov) niewielkie miasteczko, w dolinie Wełtawy, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Należy do tzw. Miast Linii Róży (Města Růže) . Nazwa ta pochodzi od Herbu Hradców (czarna róża) i Rožmberków (czerwona róża).

Zabytki

Starówka posiada zachowaną gotycką budowę. Stoi na niej biały ratusz z XVI wieku. Obecnie w jego piwnicach mieści się Muzeum Tortur. Strzelisty kostel sv. Víta (kościół św. Wita) z I połowy XIV w., przebudowany w I poł. następnego stulecia) z białawą wieloboczną wieżą. Obok znajduje się dom Kaplanka z 1520 roku – jest najstarsza czeska renesansowa budowa poza Pragą. Przy ul. Horní stoi Regionalní muzeum (Muzeum Regionalne), w którym można obejrzeć model miasta, rekonstrukcję sklepu z XVII w., wystawę archeologiczną i pamiątki poświęcone linii kolejowej z Czeskich Budziejowic do Linzu.


Inne atrakcje historyczne

Egon Schiele Art Centrum (Centrum Sztuki Egona Schielego) – jedna z największych kulturalnych atrakcji Českiego Krumlova. Warto zobaczyć jeszcze również klášter klarisek (klasztor Klarysek) z II poł. XIV wieku i kostel Božího těla (kościół Bożego Ciała), należący niegdyś do franciszkanów. W dawnym kostelu sv. Jošta mieści się Muzeum Marionetek i dawny arsenał z 1630 roku, obecnie Browar Eggenberg.


Ciekawostki

Odbywa się tu międzynarodowy festiwal muzyczny, festiwal muzyki renesansowej, przedstawienia teatralne w ogrodzie zamkowym oraz letnie Uroczystości Pięciolistnej Róży. Posiada wielki zamek, drugi co do wielkości w Czechach. Wzniesiony został w 1253 roku przez ród Vítków. W 1302 r. posiadłość przeszła w ręce spokrewnionych z nimi Rožmberków. A następnie ostatni z tego rodu sprzedał posiadłość Habsburgom. Ciekawostką jest oryginalna kolorowa wieża.

HOLASZOWICE


Holaszowice nie należą do wielkich miast pełnych zabytkowych kościołów, kamienic czy zamków, ale zasługują na zatrzyma nie się tu z uwagi na specyficzną zabytkową zabudowę. Wieś położona jest w powiecie Czeskie Budziejowice, u stóp góry Szumawa, w otoczeniu lasów i bogatej wiejskiej przyrody, a liczy zaledwie 140 mieszkańców.


Historia

Pierwotne osadnictwo na tych terenach jest związane z epoką neolitu, ale znaczące informacje o istnieniu ludzkiego skupiska, zorganizowanego osiedla słowiańskiego wskazują, że wieś powstała około X wieku naszej ery. Tradycyjnie już na tych terenach należała ona do władz kościelnych, a konkretnie została podarowana klasztorowi cystersów przez króla Wacława II. Niestety wieś nie miała ambicji, a zarazem tez możliwości do rozwoju w kierunku wielkiego miasta, pozostając pod zarządem klasztornym aż do połowy XIX wieku. Szczególne znaczenie miał okres od 1520 do 1525 roku, kiedy to niemal wszyscy mieszkańcy wsi umarli z powodu dżumy. Ponowne odrodzenie było możliwe dzięki austriackim osadnikom, dzięki czemu było to swoiste miejsce odosobnienia kulturowo-językowego narodowości niemieckojęzycznej. Po wojnie Niemcy musieli opuścić wieś, która pozostawała pusta aż do 1990 roku

Zabytki

Holaszowice są typową wsią w układzie średniowiecznym, opartym na regularnym planie, w którym wzdłuż jednej asfaltowej drogi stoi rząd domów mieszkalnych. Centralne miejsce stanowi, jak w każdym średniowiecznym planie zaudowy, ogromny plac. Istotą miejsca jest jednak to, że te 22 wiejskie budynki pochodzą jeszcze z okresy baroku. Każdy dom pomalowany jest na biało i ozdobiony specyficznym frontonem. Domy sa proste, skąłdające się z dwóch izb, frontonami skierowane na plac. Ciekawostką jest układ każdej z zagród, na która składa się budynek mieszkalny z przyległą stajnią, spichlerz usytuowany równolegle oraz stodoła zamykająca całość. Wszystkie budynki mieszkalne zbudowane są już z kamienia i cegły. Zaplecze gospodarstwa to ogrody i pola uprawne. W centrum wsi znajduje się także staw rybny, a w bezpośredniej okolicy kaplica św. Jana Nepomucena. Ten chroniony obszar został w 1998 roku wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Atrakcyjność miejsca podkreśla fakt, że nie jest to tylko skansen, ale prawdziwa zamieszkana miejscowość.


Życie w wiosce

Życie w Holaszowicach obraca się wokół turystyki. Domy są tradycyjnie zamieszkałe przez stałych mieszkańców, choć część budynków gospodarczych została przerobiona na mieszkalne. Poza typowymi domami jest tu tez trochę skromniejszych domków robotniczych. Poszczególne domy mają też swoją specjalizację. W centrum wsi znajduje się kuźnia oraz dom kowala. Istnieje ona w niezmienionej postaci od XVIII wieku. Pierwotnie była ona położona po zachodniej stronie placu, ale została przeniesiona do obecnej pozycji w 1885 roku. Drugi element architektoniczny w miejscowości to mała kaplica św. Jana Nepomucena. Pozostałe budynki z reguły są zakładami rzemieślniczymi, w których miejscowa ludność zajmuje się wytwarzaniem miejscowego rękodzieła. Można tu zobaczyć prace wikliniarza, drewniane rzeźby ludowe, ręczny warsztat tkacki, czy produkcję wyrobów ze skóry i drewnianych naczyń. Okresowo w Holaszowicach odbywają się lokalne imprezy prezentujące turystom regionalny dorobek. Wówczas mieszkańcy wioski obowiązkowo uczestniczą w święcie ubrani w regionalne stroje.

HRADEC KRALOVE


Hradec Kralove Jest sporej wielkości miastem w czechach, zarazem również stolicą regionu: Czechy Wschodnie, pozornie mało ciekawa, ale w rzeczywistości urzekająca swoim klimatem wąskich uliczek starówki. Hradec Kralove leży u zbiegu dwóch rzek: Łaby oraz Orlicy. Miasto pełni funkcję jednego z dwóch głównych ośrodków administracyjnych, przemysłowych, handlowo-usługowych, i kulturalnych oraz głównego ośrodka akademickiego regionu. Stanowi także ważny węzeł komunikacyjny.


Historia

Pierwsze ślady bytności osadników na terenie dzisiejszego miasta odnotowano już w X wieku, a powstanie wiązało się ze skupiskiem siedlisk wokół siedziby książęcej. Przez najbliższe dwieście lat miejscowość rozwijała się dążąc do statusu miasta, a w okresie od 1225 roku do końca XIV wieku rozwój był tak intensywny, ze Hradec Kralove stał się drugim co do wielkości ośrodkiem miejskim w Czechach. Po kryzysie wywołanym wojną trzydziestoletnią miasto znów odżyło demonstrując to budową twierdzy. Kolejny okres rozkwitu przypadł na lata między I i II wojną światową. Działania wojenne zniszczyły nie tylko znaczną część architektury, ale również wojna wpłynęła na sytuację polityczną. Zmiany wpłynęły na rozwój kulturalny, naukowy i oświatowy. W sierpniu 1968 roku miasto zostało zajęte przez polską armię inwazyjną. Dopiero lata 90-te ubiegłego wieku pozwoliły na ponowne odzyskiwanie znaczenia przez miasto.


Zabytki

Ilość obiektów zabytkowych w mieście jest imponująca. Chociaż zwykle zwiedzanie zaczyna się od rynku, w Hradcu raczej ten główny plac nie zachęca do podziwiania, natomiast jest tu wiele kamieniczek ukrytych przed światem w wąskich uliczkach, kamieniczek noszących własne nazwy i ciekawą historię. Do tych najbardziej znanych i najciekawszych można zaliczyć: Dom U Białego Jednorożca, Dom U Białego Konika z epoki klasycyzmu, Dom U Zielonego Drzewa z epoki renesansu, Dom U Złotego Lwa z epoki klasycyzmu, Dom u Czarnego Orła, Dom U Niebieskiej Gwiazdy z epoki baroku i klasycyzmu, Dom U Złotego Baranka. Jest tu także kilkanaście przepięknych willi w początku XX wieku, w tym najstarsza należąca do Karla Wiplera. Ciekawy i wart odwiedzenia może być Pałac Komenium, Pałac Steinský-Sehnoutka z lat 1928-29, budynek byłej Zbrojowni Wojskowej, Ratusz na Placu Ulricha z lat 1928-33, barokowy budynek byłej Komendy Saperów z lat 1787-97 i wiele innych ciekawych zabudowań miejskich, budynków szkół i urzędów z dawnych lat.


Obiekty sakralne

Chociaż Hradec Kralove nie należy do bardzo dużych aglomeracji, a liczba ludności oscyluje wokół 100 tysięcy, to zadziwia ilość imponujących kościołów w tym mieście, świadcząca dobitnie o katolickiej tradycji mieszkańców. Do największych można z pewnością zaliczyć gotycką Katedrę św. Ducha, której kamień węgielny położono w 1307 roku, a kompletną budowę zakończono i ostateczny kształt uzyskano dopiero w połowie XIX wieku. Wewnątrz znajdują się bezcenne zabytki - królewski przedpokój z 1360 roku, jedna z najstarszych chrzcielnic cynowych w Czechach z 1406 roku. Interesującymi obiektami przykościelnymi są Kaplica św. Klemensa oraz słynna dzwonnica, okreslana jako Biała Wieża z dzwonem Augustyn, jednym z największych w Czechach. Inne niezwykłe obiekt6y w mieście to Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, pochodzący z połowy XVII wieku, nieco mniejszy prawosławny kościółek św. Mikołaja, Kościół ewangelicki z plebanią, synagoga i kilkanaście innych wartych obejrzenia świątyń.


Kultura

Kultura w Hradcu Kralove jest wszechobecna. Można tu znaleźć szereg teatrów, galerii, muzeów, a nawet miejską filharmonię. Teatr amatorski działa w tym mieście od końca XVIII wieku, a początkowo występował w sali restauracyjnej. Obecnie w mieście działa Teatr Klicpery, wielokrotnie nagradzany za działalność artystyczną oraz Teatr Drak specjalizujący się w przedstawieniach lalkowych. Muzeum powstało w Hradcu Kralove w 1880 r. Po raz pierwszy jego zbiory udostępniono w 1885 w kaplicy św. Wacława, początkowo podzielone na dwa działy - archeologiczny oraz przemysłowy. Dziś po licznych przekształceniach jest to Muzeum Czech Wschodnich, a jego kolekcja to dzieła sztuki, przedmioty etnograficzne oraz numizmatyczne z czasów prehistorycznych po dzień dzisiejszy. Oddzielnie w mieście działa Galeria Sztuki Współczesnej.

KARLOVE WARY


Karlowe WaryKarlovy Vary) to  królowa czeskich uzdrowisk.Ozdobna architektura połączona jest z pięknym położeniem: w głębokiej dolinie rzeki Teplej, która otoczona jest stromymi, zalesionymi zboczami. Warto przespacerować się po dwóch eleganckich deptakach - można wtedy poczuć wszechogarniający klimat wypoczynku oraz spokoju.

Geografia

Przez Karlowe Wary z zachodu na wschód płynie rzeka Ohrza, do które od strony południowej wpada Tepla. Dzielnice mieszkaniowe położone są nad Ohrzą, a wszystko to, co wzbudza zainteresowanie turystów, skupia się w wąskiej dolinie nad Teplą.


Gorące źródła

Pierwsze gorące źródło zostało odkryte podczas polowania przez samego Karola IV, tropiącego ze swym psem myśliwskim zranionego jelenia. W 1370 r. Karol IV nadał wiosce Vary prawa miejskie i wtedy do nazwy dodano określenie "Karlowe". W ciągu ponad dwustu lat miejscowość liczyła niewiele ponad sto budynków. Karlowe Wary w połowie XVII w., po wojnie trzydziestoletniej, zaczęły być modne wśród arystokracji. Na początku nikt nie wpadł na to, że woda może być pita przez kuracjuszy i służyła jedynie do kąpieli. W powszechnej świadomości uzdrawiająca moc wody była wprost proporcjonalna do stopnia poparzenia skóry - Vary to po polsku "ukrop".


Nowe podejście

II połowa XVII w. przyniosła zaniechanie parzących praktyk i wtedy skoncentrowano się na piciu. Piciu do przesady - na początku kuracjusze zmuszani byli do wypijania 50-70 kubków obrzydliwej cieczy każdego dnia. Jako pierwszy przeciwstawić się temu dr Jan Becher. W 1789 r. przeprowadzona przez niego została naukowa analiza składu pitej wody. Od jego nazwiska pochodzi też nazwa becherovka, czyli nawet bardziej sławny niż sam doktor Becher likier żołądkowy, który produkowany jest właśnie w Karlowych Warach.

KUTNA HORA


Miasto srebra

Powstało pod koniec XIII wieku na miejscu odkrycia złóż srebra. W zamku nazwanym Vlaššsky Dvůr (Włoski Zamek) powstała główna mennica, w której od roku 1300 bito słynne, i dziś nie mniej cenne, praskie grosze. Mennica zakończyła pracę, w związku z wyczerpaniem złóż srebra w 1727 roku. Ciekawostką miasta jest pierwsze na świecie Muzeum alchymie (Muzeum Alchemii) w Sankturinovským důmu. Zaraz obok znajduje się też Muzeum stříbra (Muzeum Srebra ) – możemy zwiedzić w nim też podziemne kopalniane tunele starej kopalni , ponoć mówią że była to nielegalna kopalnia pewnego mieszczanina, który pod własnym domem wydobywał srebro.


Kościół św. Barbary

Chrám sv. Barbory (kościół św. Barbary) powstał dzięki górnikom, którzy w okresie prosperity miasta uznali, że nie chcą być gorsi od Pragi i stać ich na kościół porównywalny z praską katedrą św. Wita. Jest to jeden z najwspanialszych gotyckich zabytków w Europie, jego budowę rozpoczęto w 1388 roku. . W środku jest pięć naw , ołtarz główny – neogotycki tryptyk z lat 1884–1905. W prawym skrzydle jest wizerunek świętej Barbary. Na tyłach zachowały się XV-wieczne malowidła, a umieszczona mniej więcej pośrodku kościoła rzeźba górnika w białym stroju przypomina, kto fundował całe założenie. Czy wiesz, że powierzchnia zabudowy dorównuje małemu boisku piłkarskiemu (70 x 40 m). Przed katedrą warto zwrócić uwagę na niepozorną kaplicę Bożego Ciała. Zaczęto ją wznosić pod koniec XIV w. jako kostnicę, ale budowla nigdy nie została ukończona.


Inne zabytki

Na koniec zwiedzania nie można zapomnieć o odwiedzeniu Sedlec i miejsc związanych z ekscentrycznym architektem Janem Blažejem Santinim- -Aichlem. Kostel Nanebevzetí Panny Marie (dawny kościół Cystersów pw. Wniebowzięcia NMP) z lat 1290–1330, z wnętrzem przebudowanym przez Santiniego na początku XVIII w. – typowy przykład dzieła tego architekta, który łącząc gotyk z barokiem, stworzył własny unikalny styl architektoniczny. We wnętrzu całkowicie przeszklone barokowe relikwiarze z ciałami-relikwiami oraz wielkie XVIII-wieczne obrazy śląskiego malarza barokowego Michaela Leopolda Willmanna.


Kostnica

Kostnica (ul. Zámecká) – wewnątrz kości 40 tysięcy osób chowanych przez długie lata na pobliskim cmentarzu. Z kości wykonano tu wszystko: napisy, kielichy, krzyże, nawet zwisający pośrodku wielki żyrandol, do którego konstrukcji posłużyły wszystkie elementy ludzkiego szkieletu. Makabrycznego nastroju dopełnia niesamowity herb Schwarzenbergów, na którym ptak dziobie głowę Maura.

LIBEREC


Liberec to miasto w północnych Czechach leżące w Kotlinie Libereckiej między Grzbietem Jesztedzkim a Górami Izerskimi. Liberec jest tez z powodu swojego położenia nazywany "miastem pod Jesztedem". W tle zabudowy miejskiej szczyt dominuje nad miastem stając się swoistym symbolem. Dodatkowo na wysokości ponad tysiąca metrów zbudowano charakterystyczną, niezwykle nowoczesną wieżę, której projekt zdobył nawet nagrodę Perreta. W obiekcie siedzibę ma centrum łącznościowe oraz hotel z restauracją.


Historia

Początki miasta Liberec są związane ze szlakiem handlowym kupców, przewożących tędy towary na Łużyce i do Saksonii. Przejazd przez góry z ładunkiem wymagał dużo wysiłku, wiec przed pokonaniem tej trasy kupcy zatrzymywali się u podnóża Jesztedu. Ich potrzeby sprawiały, ze powstawały tu zabudowania, miejsca gdzie można było spać i zjeść, a także dokonywać wymiany towarowej. Do połowy XIV wieku Liberec stał się już znaczącym ośrodkiem, a kolejne dwa stulecia zmieniły ją w miasteczko lenne. Prawa miejskie Libercowi przyznano w 1577 roku. W tym samym czasie tez rozpoczęto budowanie domów z kamienia. Kolejny etap to rozwój przemysłu tekstylnego w XIX wieku i powstanie architektury przemysłowej. Liberec był drugim największym miastem w Czechach zaraz po Pradze. Były tu 3 konsulaty, 50 fabryk tekstylnych, 60 zakładów metalurgicznych oraz wiele mniejszych warsztatów mechanicznych.


Atrakcje

Liberec to miasto tysiącletnie, wiec i wiele śladów historii ma już wiele wieków. Na uwagę zasługuje centrum historyczne, gdzie można znaleźć wiele klasycznych domów z okresu największej świetności miasta. Wyjątkową ozdobą jest willowy kwartał z przełomu XIX i XX stulecia. Do wybitnych zabytków historycznych należy przede wszystkim renesansowy zamek liberecki w centrum miasta, którego najstarsza część pochodzi już z roku 1578. Centralne miejsce zajmuje tradycyjny już ratusz z XIX wieku, zbudowany w stylu neorenesansowym. Ciekawym obiektem jest także budynek teatru z podobnego, co ratusz okresu. Liberec jest siedzibą Technicznego Uniwersytetu z kilkoma fakultetami. Jest także bardzo wybitnym ośrodkiem sportów letnich czy zimowych.


Rekreacja

Liberec jest miastem, w którym można również ciekawie spędzić czas na łonie natury lub uprawianiu sportu. Ważnym miejscem jest zapora Stary Harcov i znajdujący się w jej sąsiedztwie zbiornik wodny. Odpowiednie tereny trawiaste, miejsca kąpielowe, wypożyczalnie kajaków, obiekty restauracyjne oraz wiele miejsc spacerowych stanowi weekendowe wsparcie dla mieszkańców miasta. Miejscem wypoczynku jest także obiekt Lidove Sady, na który składa się duży zadbany teren ogrodu, wydzielony kącik zabawowy dla dzieci, restauracja, wieża widokowa oraz centrum eksperymentalne i sala koncertowa. Lidove Sady są tez swoistą bramą w Góry Izerskie, gdzie czeka wiele szlaków turystycznych przeznaczonych zarówno dla pieszych, jak i dla rowerzystów. Dla amatorów bardziej „zorganizowanej” i egzotycznej przyrody Liberec otwiera podwoje miejskiego Ogrodu Botanicznego i ZOO. Warto również zajrzeć do centrum rekreacyjno-rozrywkowego Babylon. Można tu znaleźć wszystko, co tylko jest w stanie zapewnić rozrywkę, począwszy od rozbudowanego aquaparku, poprzez lunapark, bowling, zamek dziecięcy, strzelanie laserowe i wiele innych rozrywek.

OŁOMUNIEC


Ołomuniec jest czeskim miastem we wschodniej części kraju. Miasto rozciąga się malowniczo u ujścia dwóch rzek: Bystrzycy i Młyńskiego Potoku do Morawy. Ołomuniec pełni funkcje administracyjne jako stolica kraju i powiatu, a zarazem jest stolica historyczną Moraw. Miasto liczy ponad sto tysięcy mieszkańców, ale leży w obrębie trzykrotnie większej aglomeracji.


Historia

Początki miasta związane są z X wiekiem. Była to już wówczas rozwinięta osada, która swoim położeniem i wielkością przyciągnęła uwagę przedstawicieli Kościoła Katolickiego. W drugiej połowie wieku w Ołomuńcu było już biskupstwo, a kolejne 50 lat później miasto zostało stolicą Moraw. Rozwój kulturalny, przemysłowy, gospodarczy trwał nieprzerwanie do połowy XVI wieku, kiedy zahamowała go wojna trzydziestoletnia. Do tego czasu w Ołomuńcu powstało wiele ważnych instytucji, w tym miejscowy uniwersytet. Podczas wojny Ołomuniec został zamieniony w twierdzę, ale pomimo umocnień został zdobyty i zniszczony przez Szwedów. Miasto straciło tez status stolicy. Wielkość przyniosła mu znów rewolucja przemysłowa w XIX wieku, a przede wszystkim wiodące tędy szlaki komunikacyjne.


Zabytki

Najważniejsze w Ołomuńcu jest zabytkowe Stare Miasto. Należy ono do największych w Czechach, gromadząc barokowe i renesansowe kamienice, kościoły oraz budynki użyteczności publicznej. Najważniejszym zabytkiem jest kolumna Trójcy Przenajświętszej, znajdująca się obecnie na liście zabytków UNESCO. Ciekawe są także dwie dzielnice miasta: Svaty Kopecek i Klasterni Hradisko. Główne miejskie zabytki poza wspomniana kolumną to XVIII wieczny ratusz, zamek w Ołomuńcu, klasztor Hradisko, Katedra św. Wacława, oraz kilka kościołów w tym św. Maurycego, św. Michała czy Marii Panny Śnieżnej.


Zamek Ołomuniecki

Zamek w Ołomuńcu należy do najważniejszych i najbardziej okazałych zabytków. Wiąże się z nim historia śmierci króla Czech Wacława III, będącego ostatnim z rodu Przemyślidów. Na terenie kompleksu zachowało się kilka zabytków: Pałac Biskupi, katedra św. Wacława oraz Muzeum Archidiecezjalne. Sam zamek został kilka razy rozbudowywany, dostawiono nowe budynki sakralne zmieniając całkowicie charakter obiektu. Najważniejszą część zamku stanowi dziś gotycka katedra św. Wacława wraz z Pałacem Biskupim z cennymi architektonicznie oknami w stylu romańskim. W bezpośrednim sąsiedztwie zachowało się tez trochę murów obronnych. Na skalistym wzniesieniu wznoszą się mury kamienne, stanowiące resztki muru ogradzającego pałac romański, gotycki wykusz, Okrągła Wieża oraz inne elementy charakterystyczne dla architektury zamkowej.


Muzea

Ołomuniec jest także siedziba kilku muzeów, w których można podziwiać, kolekcje historyczne i artystyczne. Najważniejsze jest zapewne Muzeum Sztuki w Ołomuńcu wraz z jego oddziałem Muzeum Archidiecezjalnym, ulokowanym w zamku. Jego największą atrakcją jest niewątpliwie galeria obrazów, która prezentuje światowej klasy dzieła ze zbiorów arcybiskupów ołomunieckich. Na uwagę zasługuje także Muzeum Regionalne w dawnym zespole klasztornym sióstr klarysek. Do najciekawszych zbiorów należą te przedstawiające prehistorię i figury z zegara słonecznego. Inne muzea to Muzeum Serków Ołomunieckich w podmiejskiej miejscowości Lostice, Muzeum Zabytkowych Samochodów i Muzeum Architektury Ludowej.

PARDUBICE


Czeskie Pardubice są miastem znanym nie tylko w rodzinnym kraju, ale także w Polsce z powodu słynnej dorocznej gonitwy określanej jako Wielka Pardubicka.. To miasto, leżące około 110 km od stolicy liczy sobie niewiele poniżej 100 tysięcy mieszkańców, co jak na czeskie realia oznacza całkiem sporą metropolię. Pardubice leżą nad rzeką Łabą w miejscu, gdzie łączy się ona z Chrudimkami. Jak na duże miasto przystało pełnią one znacząca role administracyjną stolicy kraju i powiatu. Miasto ma również dobrze rozwinięty przemysł chemiczny, a reprezentują go znane zakłady Synthesia produkujące materiał wybuchowy. Specjalnością Pardubic są także słynne pierniki.


Historia

Pardubice są miastem o około 900 letniej historii. Pierwsze notatki w dokumentach pochodzą z ostatnich lat XIII wieku, a wówczas już miasto jest sporym osiedlem. Jako miasto występuje już w dokumentach z połowy XIV wieku, ale pełny rozkwit datuje się na pierwsza połowę XVI wieku i czasy panowania Wilhelma II. Tradycyjnie jak w większości miast tego regionu negatywne piętno na Pardubicach odcisnęła wojna trzydziestoletnia, a ponowne odrodzenie zapewniła rewolucja przemysłowa. Szczególnie intensywnie rozwinął się właśnie przemysł chemiczny, a sprzyjało temu powstanie pardubickiego węzła kolejowego.


Zabytki

Najważniejszym obiektem w Pardubicach jest zamek zbudowany w XIII wieku i kilkakrotnie przebudowywany w różnych stylach, stąd nosi dziś ślady gotyku i renesansu. Do połowy XVII wieku zamek pozostawał w rękach prywatnych bogaczy, a następnie został wykupiony przez Izbę Królewską, dość znacznie zrujnowany a następnie odbudowany i przeznaczony na obiekt muzealny. Dziś mieści się w nim Muzeum Czech Wschodnich oraz Galeria Czech Wschodnich. Obok zamku podziw może budzić także renesansowy ratusz, wyjątkowo piękny i dekoracyjny budynek w pardubickim rynku, dodatkowo ozdobiony kolumną maryjną. Dawniej miasto otaczały mury obronne, z których do dziś zachowały się fragmenty, w tym renesansowa brama o wysokości ponad 60 metrów, nazywana Zieloną Bramą. Ze szczytu wieży można podziwiać panoramę zabytkowego miasta. W rynku znajduje się także kilka ciekawych kamienic w tym najpiękniejsza barokowa „U Jonase”. W Pardubicach jest także kilka interesujących kościołów, z których najciekawsze to kościół św. Bartłomieja o wyjątkowych walorach historycznych oraz XIV-wieczny kościół Zwiastowania Marii Panny.


Okolice

Same Pardubice są niezwykle ciekawym i barwnym miastem. Jak w większości czeskich miast można tu zajrzeć do gospody na doskonałe piwo i przekąski, jednak miasto może być także bazą wypadowa w cały region pardubicki, w którym nie brakuje atrakcji. Szczególnie ważna turystycznie i niezwykle ciekawa jest Chatka z Piernika. Na Kunetickiej Horze mieści się siedziba starostwa z Piernika wraz z muzeum pierników i bajkową okolicą. W Chatce z Piernika można nie tylko zapoznać się z historią i sposobami wypiekania tego smakołyku, ale także przyjrzeć się produkcji i posmakować samych pierników. Muzeum mieści się w budynku dawnego pałacyku łowieckiego, w którym między innymi mieści się siedziba urzędu administracji Piernikowego Hetmaństwa. W pobliskiej miejscowości Kladruby nad Łabem mieści się tez najsłynniejsza czeska stadnina ogierów. Można tu nie tylko spędzić przyjemnie czas, ale i przejechać się bryczką lub zwiedzić piękny pałacyk.


Aktywna turystyka

Region pardubicki to przede wszystkim raj dla rowerzystów. Przez region biegnie dalekobieżna trasa rowerowa z Hradec Kralove do Melníka. Na Pardubicku wytyczono wiele lokalnych szlaków rowerowych łączących najciekawsze atrakcje turystyczne wiodą przeważnie drogami drugiej kategorii, drogami lokalnymi lub specjalnymi. Ich nawierzchnia jest przeważnie asfaltowa. Region ten jest częścią tak zwanego "Złotego pasa" Ziemi Czeskiej, najbardziej urodzajnej części Niziny Połabskiej (Polabí). Typowymi widokami są rozległe kwitnące łąki, stawy i stare kanały nawadniające. Na Pardubicku znajduje się kilka rezerwatów przyrody.

PRAGA


Praga to miasto szczególne. Ta położona w centralnej Europie stolica Czech jest zbiorowiskiem niesamowitych wprost zabytków z okresu gotyku, renesansu, baroku, secesji oraz współczesności. Zabytki Starego Miasta to katalogowy przegląd niemalże wszystkich epok z charakterystycznymi dla nich ozdobami, dachami, wykończeniami, wąskich uliczek i słynnych figur na Moście Karola. Nad wszystkim zaś dumnie czuwa spoczywąjcy na pobliskim wzgórzu zamek Hradczany, siedziba dawnych królów.


Zabytki

Najpiękniej Praga wygląda w nocy. Ktoś, kto nigdy nie był w tym mieście nie zrozumie tego specyficznego klimatu, jakiego nie ma żadne inne europejskie miasto. Podświetlone zamkowe mury z daleka przyciągają wzrok zachęcając z jednej strony do nocnego spaceru po wąskich uliczkach i wstąpienia po drodze do jednej z mieszczańskich knajp w starym stylu. Polacy zachwycają się starym miastem Krakowa, uważając je za niepowtarzalne i owszem, z patriotycznego obowiązku mają rację, a jednak praskie Stare Miasto przewyższa Kraków o milę. Jako zbiór doskonale zachowanych i nie naruszonych przez zawieruchę wojenną zabudowań miejskich, kościołów, karczm, mostów Praga została wpisana na listę zabytków UNESCO.


Starówka

Wybierając się na spacer po mieście obowiązkowo należy rozpocząć od Rynku Starego Miasta, gdzie nadal zachowały się jeszcze domy z XI wieku, a każdy z nich posiada swoją unikalną nazwę. Można tu znaleźć budynki dawnych szkół, a w jednej z nich wykładał nawet sam Smetana. Ratusz to element obowiązkowy każdego rynku, ale w tym praskim uwagę przyciąga zegar z ruchomymi figurkami. Między godziną 8.00 a 20.00 zawsze o pełnej godzinie przed widzem paraduje rząd postaci z 12 apostołami na czele. Nie można też pominąć kościoła.


Nad Wełtawą

Z rynku droga wiedzie wąskimi uliczkami Starego Miasta wprost nad Wełtawę, płynącą leniwie pośród zielonych brzegów. Nad rzeką ukazuje się okazała Wieża Mostowa, będąca zarazem bramą wjazdową na Most Karola. Most ten jest chyba jednym z najsłynniejszych światowych zabytków, a jego obecność zaznacza się w wielu produkcjach fabularnych. Jest on swoistym symbolem Pragi identyfikującym miasto o wiele bardziej niż słynny zamek na Hradczanach. Dawniej nosił on nazwę "kamienny", a imieniem Karola nazwano go dopiero w 1870 roku. Most ma 520 m długości i jest jednym z najstarszych zachowanych mostów kamiennych. Dodatkowo z miejscem tym wiąże się przesąd przyciągający turystów. Wierzą oni, że dotknięcie figury Jana Nepomucena przynosi szczęście. Ogólnie na moście jest aż 30 figur różnych autorów i z różnych okresów.


Wełtawa

Geograficznie Praga leży w samym centrum Czech w dolinie rzeki Wełtawa. Jest to szeroka leniwie płynąca rzeka, której nurt przez stulecia wyrzeźbił okolicę w szereg kotlinek i pagórków. Doskonałe nawodnienie i umiarkowany klimat sprzyjają rozwojowi roślinności. Tereny zielone koncentrują się wokół spływających do Wełtawy strumyków i tu właśnie można schować się w zaciszu Parku Królewskiego albo Parku Letniego. Największym terenem zielonym w mieście jest wzgórze Petřín. W okolicy zamku na Hradczanach można także zobaczyć Ogród Różany. Wełtawa obfituje również w rzeczne wyspy wśród których można znaleźć zabytkowe zabudowania i młyny.


Piwo

Poza tradycyjnymi zabytkami, których tu nie brakuje w Pradze można również spędzić czas w inny ciekawy sposób. To co przyciąga do Czech to przede wszystkim piwo. Nie bez powodu miasto nazywa się "złotym". Piwo ma tutaj niepowtarzalny smak, a dodatkowo przyjemność zwiększa specyficzny klimat hospody, czyli czeskiej piwiarni. Pełno tu śmiechu, gwaru wesołych rozmów i świetnej atmosfery zabawy. Czesi są drugim po Niemcach narodem pod względem spożycia piwa, co ewidentnie odbija się w męskich brzuchach. Cechą szczególną jest dolewanie piwa bez pytania.


Jedzenie

W czeskiej hospodzie nie siedzi się przy pustym kuflu, więc warto na to zwrócić uwagę i zachować trochę na dnie. Uzupełnieniem piwnego szaleństwa w Pradze jest bogactwo jedzenia. Czesi lubią jeść bogato, kalorycznie i tłusto. W ich menu goszczą kluski, ziemniaki, wieprzowina i śmietana. Nie żałują sobie też chleba. Miejsc do zjedzenia jest mnóstwo a poza typowymi restauracjami można tu znaleźć przyjazne jidelne i spróbować czeskich knedlików. Wieczorem obowiązkowo zaprasza vinarna na dobre wino z lekką przekąską.


Praskie "naj"...

Praga może się pochwalić wieloma lokalnymi rekordami. Najdluższe w mieście są: Černínský palác na Loretánskim namesti - pałac barokowy o długości 150m, ruchome schody w metrze - 87,2m, główna nawa kościoła św Wita ma aż 124m, Negrelliho viadukt - 1250m, plac Václavskénamesti to 750m a Plzeňská ulica ma 10,5km. Są tu też rzeczy najgłębsze, do których należy studnia o gł. 70m na dziedzińcu Pražskéhohradu i najgłębiej położona stacja metra Náměstí miru - 53m. Najwyższe miejsca w Pradze, to Zličín (399 m), wnętrze kościoła - kościół Matki Bożej Śnieżnej, Jungmannovo námesti, Nuselský most (długość 485 m, szerokość 26 m, wysokość 40 m) oraz Wieża telewizyjna (216 m). W pradze jest tez sporo rzeczy największych, w tym wyspy i obiekty architektury.


Fontanna Křižíkova

Fontanna jest ewenementem na skalę europejską. Trudno opisać wrażenia, jakie wywołuje przygotowany pokaz. Gra świateł i wody w towarzystwie klasycznych utworów znanych kompozytorów daje niepowtarzalne wrażenie. Sama fontanna powstała w 1891 roku, ale sto lat póxniej poddana została rekonstrukcji i dzięki niej właśnie dzis mogą się odbywac spektakle. Swoją unikalność fontanna zawdzięcza kilkunastu wodnym obiegom  zasilanym przez 50 pomp i zakończonym przez ponad trzy tysiące dysz. Efekty świetlne wytwarza 1248 podwodnych reflektorów różnych barw, które są w stanie wytworzyć całą gamę różnorakich barw. Basen ma rozmiary 25x45 metrów, pojemność 1650 metrów sześciennych. Cała instalacja wodna ma długość ponad dwóch kilometrów. Dźwięk zabezpiecza 55 głośników. Cały program fontanny jest sterowany przez komputer. Wokół fontanny przygotowano amfiteatr na 6 tysięcy miejsc, z których można oglądać kilkudziesięciominutowe spektakle.

Darmowa strona www - zrób ją sam!